سولیتر هرمی

هرم سولیتر یک بازی تطبیق است که در آن شما جفت کارت‌هایی را که مجموعشان ۱۳ می‌شود حذف می‌کنید. یک دسته استاندارد ۵۲ کارتی به شکل هرم با ۷ ردیف (در مجموع ۲۸ کارت) پخش می‌شود و ۲۴ کارت باقی‌مانده پشته ذخیره را تشکیل می‌دهند. فقط کارت‌های باز — کارت‌هایی که هیچ کارت دیگری روی آن‌ها نیست — قابل انتخاب هستند. پادشاه‌ها (با ارزش ۱۳) به تنهایی حذف می‌شوند. سایر جفت‌های معتبر شامل بانو + آس، سرباز + ۲، ۱۰ + ۳، ۹ + ۴، ۸ + ۵ و ۷ + ۶ می‌شود. می‌توانید دو کارت باز هرم را با هم جفت کنید یا یک کارت هرم را با کارت بالای پشته زباله جفت کنید. زمانی که هیچ تطبیقی در دسترس نباشد از ذخیره کارت بکشید. بازی زمانی برنده می‌شود که هر ۲۸ کارت هرم حذف شده باشند.

• همیشه قبل از انجام هر حرکت، کل هرم را بررسی کنید — یک کارت فقط وقتی آزاد می‌شود که هر دو کارت زیر آن برداشته شده باشند، پس پاک کردن ردیف‌های پایین ابتدا کارت‌های بالا را باز می‌کند.
• اولویت را به حذف کارت‌های ردیف‌های نزدیک به پایه بدهید، زیرا این‌ها بیشترین کارت‌های دیگر را مسدود می‌کنند.
• پیگیری کنید که کدام کارت‌ها قبلاً حذف شده‌اند تا بدانید کدام جفت‌ها هنوز امکان‌پذیر هستند.
• عجله در مرور دسته کارت‌ها نکنید. گاهی اوقات صبر کردن برای کشیدن کارت می‌تواند تطبیق‌های بهتری ایجاد کند.
• پادشاه‌ها همیشه باید فوراً حذف شوند زیرا نیاز به جفت ندارند و فضا را در هرم آزاد می‌کنند.

خیر. پژوهش‌های مبتنی بر حل‌کننده (Blake & Gent، ۲۰۲۴) تخمین می‌زنند که با آگاهی کامل از کارت‌ها، حدود ۸۲٪ از دست‌های کلوندایک با کشیدن سه کارت و ۹۰٪ با کشیدن یک کارت قابل حل هستند؛ فری‌سل در حدود ۹۹.۹۹۹٪ از دست‌ها و حتی اسپایدر ۴ خال در حدود ۹۸٪ قابل حل است. نرخ برد واقعی بسیار پایین‌تر است، زیرا کارت‌های رو به پایین در حین بازی ناشناخته‌اند.

کلاندایک استاندارد، فری‌سل و اکثر انواع از یک دسته ۵۲ کارتی استفاده می‌کنند. اسپایدر سولیتر و چهل دزد از دو دسته (۱۰۴ کارت) استفاده می‌کنند.

بازی سولیتر در اواخر قرن هجدهم در شمال اروپا، احتمالاً در آلمان یا اسکاندیناوی، سرچشمه گرفت. در ابتدا «صبر» نامیده می‌شد. نوع کلوندایک در دوران طلایابی در اواخر دهه ۱۸۰۰ بسیار محبوب شد و زمانی که مایکروسافت آن را در ویندوز ۳.۰ در سال ۱۹۹۰ گنجاند، محبوبیت عظیمی پیدا کرد.