Pasjans Canfield

Canfield Solitaire to klasyczny wariant, w którym bazowa ranga fundamentu jest określana losowo. Trzynaście kart rozdawanych jest do stosu rezerwowego (tylko górna karta jest dostępna), jedna karta umieszczana jest na pierwszym fundamencie, aby ustalić rangę bazową, a cztery karty rozdawane są do czterech kolumn. Pozostałe karty tworzą stos, z którego dobiera się po trzy karty na raz. Buduj fundamenty w górę według koloru od rangi bazowej, przechodząc od Króla do Asa w razie potrzeby. Na przykład, jeśli rangą bazową jest 7, buduj 7-8-9-10-W-D-K-A-2-3-4-5-6. Kolumny buduje się w dół w naprzemiennych kolorach, również z przejściem. Gdy kolumna jest pusta, automatycznie wypełnia się ją kartą z rezerwy. Gra jest wygrana, gdy wszystkie cztery fundamenty zawierają 13 kart.

• Zwracaj szczególną uwagę na rangę podstawową — determinuje ona całą strategię budowania fundamentów.
• Staraj się opróżnić stos rezerwowy tak szybko jak to możliwe, ponieważ automatycznie wypełniają puste kolumny kartami z rezerwy.
• Przejrzyj stos kart wielokrotnie, aby znaleźć przydatne karty, które mogłeś przegapić.
• Buduj kolumny strategicznie, aby tworzyć dłuższe sekwencje, które można przesuwać razem.
• Śledź, które karty znajdują się w stosie — wiedza o tym, co nadchodzi, pomaga planować ruchy z wyprzedzeniem.

Nie. Około 79% rozdań w Klondike Pasjans można wygrać przy idealnej grze. FreeCell ma niemal doskonały wskaźnik rozwiązywalności wynoszący 99,999%, podczas gdy Pasjans Pająk z 4 kolorami ma bardzo niski wskaźnik wygranych wynoszący około 1-2%.

Standardowy Klondike, FreeCell i większość wariantów używa jednej talii 52 kart. Spider Solitaire i Czterdziestu Złodziei używają dwóch talii (104 karty).

Pasjans powstał w Europie Północnej pod koniec XVIII wieku, prawdopodobnie w Niemczech lub Skandynawii. Pierwotnie nazywał się 'Patience'. Wariant Klondike stał się szeroko popularny w czasach gorączki złota pod koniec XIX wieku i zyskał ogromną popularność, gdy Microsoft dołączył go do Windows 3.0 w 1990 roku.