Czterdzieści Złodziei

Czterdziestu Złodziei to wymagająca gra pasjans z dwoma taliami (104 karty). Czterdzieści kart jest rozdanych odkrytych w 10 kolumn po 4 karty każda. Pozostałe 64 karty tworzą stos zapasu, z którego po jednej karcie odkłada się na stos odrzutów. Osiem stosów fundamentowych buduje się w górę według koloru od Asa do Króla. Kluczowym ograniczeniem jest to, że można przenosić tylko jedną kartę na raz — nie ma ruchów wielokartowych. Kolumny buduje się w dół według tego samego koloru (nie na przemian). Dowolną kartę można umieścić w pustej kolumnie. Gra jest wygrana, gdy wszystkie osiem fundamentów jest ukończonych. Czterdziestu Złodziei ma bardzo niski współczynnik wygranych (około 10%), co czyni go jednym z najtrudniejszych wariantów pasjansa.

• Tworzenie pustych kolumn w kolumnach jest najważniejszą strategią — służą one jako tymczasowe miejsca przechowywania pojedynczych kart.
• Przenoś Asy i Dwójki na fundamenty natychmiast. Każda karta na fundamencie to jedna mniej karta blokująca układ.
• Bądź bardzo selektywny co do tego, które karty przenosisz ze stosu odrzuconych. Nie każdy dostępny ruch jest dobry.
• Buduj sekwencje tego samego koloru w kolumnach, aby stworzyć zorganizowane kolumny, które będzie łatwiej później wyczyścić.
• Planuj kilka ruchów do przodu. Ponieważ możesz przenosić tylko jedną kartę na raz, efektywność jest kluczowa.

Nie. Około 79% rozdań w Klondike Pasjans można wygrać przy idealnej grze. FreeCell ma niemal doskonały wskaźnik rozwiązywalności wynoszący 99,999%, podczas gdy Pasjans Pająk z 4 kolorami ma bardzo niski wskaźnik wygranych wynoszący około 1-2%.

Standardowy Klondike, FreeCell i większość wariantów używa jednej talii 52 kart. Spider Solitaire i Czterdziestu Złodziei używają dwóch talii (104 karty).

Pasjans powstał w Europie Północnej pod koniec XVIII wieku, prawdopodobnie w Niemczech lub Skandynawii. Pierwotnie nazywał się 'Patience'. Wariant Klondike stał się szeroko popularny w czasach gorączki złota pod koniec XIX wieku i zyskał ogromną popularność, gdy Microsoft dołączył go do Windows 3.0 w 1990 roku.